Droogstaan
ma 10 februari 2020
By: Wouter
In: Rambles
Tags: #daily

  Estimated read time: 3 min.


Droogstaan

Het was me een weekendje wel zeg. De dood van Billy heeft ons allemaal erg aangegrepen en tussen het verdriet door zijn we maar verder gegaan met wat we te doen hadden. Dat is voor mij het vreemdste aan verdriet. Het is er, en het is er altijd, en toch zit er ergens een schakelaar waarmee dat nare, weeeige gevoel op een laag pitje gezet kan worden. Alsof je een kampvuurtje op een laag standje kan zetten, het gloeit nog wel en geeft ook nog continu warmte af maar het is geen brandende fik meer die de omgeving in een oranjegele gloed zet. Dat klinkt heel prettig, zo'n sluimerstand van je verdriet, maar er is weinig voor nodig om het vuurtje weer in alle hevigheid te laten oplaaien tot een allesverzengende hitte kan zetten, van die hitte die je even helemaal van je apropos brengt. Een hond die langs loopt of alleen al de hint van een kat ergens in een raam of achter de struiken kan er al voor zorgen dat het verdriet zich weer even op de voorgrond komt melden. Dus moeten we nu een manier vinden om er mee om te gaan, je kan immers niet de hele dag in tranen in een hoekje zitten ook al wil je dat wel. Dus loop je maar met je gloeiende kampvuurtje en je ziel onder je arm en doe je de dingen die je doet terwijl je af en toe omvergekegeld wordt door een intens brandend verdriet. Soms is soms maar een seconde en soms is soms lang genoeg om een traan te laten.

De neiging om het allemaal maar achter me te laten in een wolk van verdovende middelen of een golf van verzachtende alcohol is verleidelijk. En juist daarom is het goed om even een weekje droog te staan. Niet omdat het nu het begin van het jaar is en iedereen in een plotselinge vlaag van onverklaarbare gezondheidswaan de fles laat staan maar gewoon om te voelen. Die rauwheid beleven op een eerlijke manier, zonder de scherpe randjes er af te halen. En van drinken wordt je alleen maar verdrietiger. Alcohol werkt namelijk niet stemming makend, maar stemming versterkend. En van uitstel komt geen afstel, je kan heel goed een tijdje de verwerking van het verdriet uitstellen door niets te voelen tot je op een dag toch echt wordt geconfronteerd met jezelf en je gevoel. En zo gaat de lijst verder, zoek maar op Google naar de relevante trefwoorden die met deze materie te maken hebben. En pas op dat je niet terecht komt op al die websites waar mensen gedichten plaatsen die gaan over verlies en verdriet. Je wordt er niet vrolijker van, dat zou je ook niet verwachten, omdat het vaak erg slechte, persoonliljke en niet-publiceerbare teksten zijn. Net zoals deze tekst die ook ergens op het internet verscheen, ooit. En zoals wel vaker met persoonlijke teksten alleen geschikt als document van en voor een enkel persoon. Wat vroeger in een dagboek verscheen staat nu online. En niks helpt, dus moeten we door.

Gisterenavond zat ik nog even achter in de tuin. Toen ik opstond om naar binnen te gaan zei ik: 'dag lieve Billi', en met een brok in mijn keel liep ik naar de achterdeur. Normaal zou ze me vergezellen op weg naar binnen, nu ligt ze daar nog, op haar mooie plekje vlakbij BB. Sjeezus, waarom moet ik nu zo verstandig zijn en kan ik dit gevoel niet onderdrukken? Iets wat beter voor me is, is niet altijd leuker, dat weet ik ook wel. Maar het hoeft toch niet zoveel pijn te doen?