Verlaten
za 18 mei 2019
By: Wouter
In: Stories
Tags: #verhaal #shiny

  Estimated read time: 5 min.


Verlaten

“Zo joh!” Mario lacht om haar verzopen hoofd, “regent het?”

“Jaja, lach er maar om,” ze draait haar hoofd net hard genoeg om hem nat te spetteren.

“Ga jij maar iets droogs aan doen, dan zet ik even thee.” Hij hoort haar boven bezig terwijl hij in de keuken is. In de koelkast ligt nog een fles wijn en een paar biertjes. Mario twijfelt of het genoeg is.

“Ha! Even opwarmen. Dat kon ik wel gebruiken,” ze lacht naar hem met een beker warme thee in haar handen.

“Het eten is ook al bijna klaar, dat moet nog een half uurtje in de oven en dan kunnen we aan tafel.”

“Oh, geweldig!”

“Zullen we er dan maar een borrel bij nemen?”

“Is dat wel verstandig? Het is nog geen vijf uur?” Ze weet ook wel dat het altijd wel ergens vijf uur is, en dat het met een borrel best eens gezellig zou kunnen worden. Maar ze weet ook dat ze morgen weer vroeg op moet en dat een borrel dan wel kan, twee ook maar meer niet.

Mario luistert niet eens naar haar antwoord en haalt lachend een kleine fles whiskey uit de kast.

“Met zulk weer kunnen we deze wel aanbreken,” hij zet twee glazen op tafel en begint in te schenken, “om op te warmen.”

“Jij bent de hele dag nog niet buiten geweest.”

“Och, maar ik krijg het al koud als ik naar je kijk,” de opmerking is niet als sneer bedoeld, en toch bederft het de sfeer.

“Proost dan maar,” ze klinkt met hem en neemt een slok. Dan pakt ze de fles en schenkt zichzelf nog eens bij. ‘Het is niet de bedoeling dat hij alles opdrinkt,’ denkt ze, ‘ik mag er ook plezier aan beleven.’

Mario heeft het idee dat hij iets verpest heeft. Zo gaat het nu al maanden. Op de een of andere manier gebeurt er iets, soms maar iets heel kleins, en dan wordt het koud in huis. Het ligt altijd aan hem. Zwijgend drinkt hij van zijn whiskey. Ook hij schenkt nog een keer in. Dan hoort hij de wekker van de oven.

“Eten is klaar,” hij staat op, “wil je nu meteen eten of nog even wachten? Ik kan de oven laag zetten zodat het eten warm blijft, het kan makkelijk nog een half uurtje blijven staan.”

“Nee, laten we nu maar eten,” zegt ze en ze staat op om tafel te gaan dekken.

“Pas op! Heet!” Mario manoeuvreert met de hete ovenschaal naar de tafel.

“Wil jij er wat bij drinken?” Vraagt hij als hij terugloopt naar de keuken.

“Een glaasje wijn, lekker. Ligt er nog iets koud?”

‘Ze weet heus wel dat er nog een fles koud ligt,’ denkt Mario. Zonder verder iets te zeggen zet hij de fles en een glas voor haar op tafel. Voor zichzelf pakt hij een van de biertjes en schenkt die in, een tweede flesje zet hij bij zijn bord op tafel.

Ze eten. Buiten wat technische details over de maaltijd en de prima bereiding ervan wordt er niet echt gesproken. Als ze opstaat voor een derde glas wijn neemt ze voor hem een biertje mee.

“Dat was lekker zeg,” ze meent het, hij kan goed koken, “nieuw recept of zelf wat verzonnen?”

“Ik heb wat gevarieerd op een gerecht wat ik ooit eens bij een Thais restaurant heb gehad. Maar ik kon me niet meer goed herinneren wat er precies in zat.”

“Nou, dit is een blijvertje.”

‘Ik hoop het,’ denkt Mario terwijl hij begint met afruimen.

Terwijl hij met de afwas bezig is pakt zij haar telefoon.

Hij is weer de hele dag het huis niet uit geweest, appt ze.

Wat doet hij dan de hele dag? Krijgt ze terug.

Geen idee, ze zucht er hoorbaar bij, er is sinds ik thuis ben al een halve fles whiskey en een normale hoeveelheid wijn en bier op. Mario komt de kamer ingelopen. Ze hoort een antwoord binnen komen op haar telefoon maar kan niet kijken, de afspraak is geen telefoons als ze samen zijn.

“Ik heb nog een glas wijn ingeschonken voor je.”

“Dank je,” ze pakt het glas aan en voelt de telefoon die op haar stoel ligt nog een keer trillen, en dan nog een keer.

“Heb je die film nog meegenomen?”

Ze reikt achter zich en pakt de film uit haar tas en geeft hem aan.

“Prachtig,” hij glundert erbij, “alleen maar actie en geen verhaal.”

“Daar wordt je blij van,” ze vind er zelf geen zak aan, “dat weet ik toch!”

Op de bank gaat na de wijn en het bier de rest van de Whiskey ook op. Zwaar aangeschoten klimmen ze het bed in. Mario is meteen in slaap. Ze checkt nog een keer haar telefoon. Het enige wat ze leest zijn de appjes die tijdens het eten zijn binnengekomen. Nu. Morgen. Midden in de nacht, je kan altijd aankloppen.

De nacht is een lange, zwarte leegte. Haar biologische klok staat een stuk vroeger dan de zijne en lang voordat hij wakker wordt is ze vertrokken. Zonder een briefje achter te laten is ze gegaan. ‘Al die drama is nergens goed voor,’ denkt ze voordat ze voor de allerlaatste keer de deur achter zich dicht trekt.

Kan ik bij jou slapen komende tijd? Appt ze.

Natuurlijk, het antwoord komt meteen.

Mario wordt laat wakker. Hij besteed de dag aan een racespelletje en hij kijkt de film van gisteren nog een keer. Door al die whiskey heeft hij niet goed op zitten letten. Toch heeft hij niks gemist.

Tegen vieren kookt hij voor twee. Die avond zit hij te wachten tot ze thuis komt. Dan eet hij alleen, doet de afwas en gaat zitten. Hij had het wel verwacht.