Een goede dag
do 20 juni 2019
By: Wouter
In: Stories
Tags: #daily #sci-fi #shiny

  Estimated read time: 5 min.


Een goede dag

Vandaag was een goede dag. Het begon allemaal erg vroeg en Elsie kon zich maar met moeite uit haar bed slepen. Na een douche was ze iets te laat op de afgesproken plek, maar dat was geen probleem. Ze had zich constructief opgesteld, wat werd gewaardeerd. En na een bakkie koffie begon ze zich weer mens te voelen.

Het was Elsie opgevallen dat er een bepaalde sfeer hing toen ze de ruimte binnenkwam. Ze vond het niet vreemd of angstig maar eerder opmerkelijk. Er lag een zweem van mysterie over alles en alles straalde uit dat er iets niet klopte. Elsie wist niet goed wat, en ze wilde dat ook niet weten. Vandaag was een goede dag, misschien zelfs wel zo'n dag dat ze verrast kon worden. En daar zat ze op te wachten, verassingen in het leven. Geen verassingen uit de categorie blauwe enveloppen of fiets gestolen. Iets positiefs, daar was ze aan toe. Ze zou het waarderen als er een persoon in de ruimte was die haar totaal van haar sokken zou blazen, iemand waar ze onmiddelijk waardering en respect voor had, en die ook nog eens tegelijkertijd knap, charmant en grappig kon zijn. Kortom; ze zocht zichzelf. Eerst altijd in mannelijke vorm maar de laatste tijd vond ze zelfs dat niet belangrijk meer. Zelfs als ze zichzelf in vrouwelijke vorm zou tegenkomen zou ze zichzelf bespringen om zichzelf wild zoenend nooit meer los laten.

De ruimte zelf was niet al te fel verlicht. Er hingen lampen in grote armaturen die niet meer dan een gloed afgaven, en LED-spotjes die bepaalde delen van de ruimte in verschillende kleuren bijlichtten. Zorgvuldig opgestelde, witte plantenbakken zorgden ervoor dat de kleuren zich vermenigvuldigden terwijl de constante gloed zorgde voor een ondertoon van licht, vrolijkmakend licht. En niks van de belichting zorgde ervoor dat Elsie zich anders ging voelen. De sfeer drukte zwaar op haar, zo zwaar dat ze elk moment verwachtte zichzelf tegen te komen. En haarzelf kennende zou dat zonder nog een woord te wisselen uitlopen op een kleffe zoen en een innige omhelzing. Daarna zou er niets meer zijn. Ze zou de liefde met zichzelf bedrijven tot ze van honger omkwam. Of iets dergelijks.

Dromend over een dood-door-liefde liep ze door de immense hal waar op een aantal plekken mensen bezig waren om een hoekje in te richten om zichzelf of hun bedrijf te presenteren. Standbouwers, conceptontwikkelaars van her en der opgerichte communicatie hoekjes en bedienend personeel liepen in een georganiseerde chaos door elkaar. En Elsie liep daar doorheen op zoek naar bekenden. Ze wist dat ze die zou moeten vinden ergens in de ruimte. Nergens zag ze de logo's van haar bedrijf. Ze maakte zich geen zorgen. Ergens in een hoekje was een bar waar ze koffie kon krijgen en met een papieren cup warme troost zocht ze door. De hal was zo groot dat het niet vreemd was dat ze haar collega's niet meteen vond, en op deze manier had ze de tijd om eens rond te kijken naar wat al die andere mensen daar deden. Ieder kraampje had wel wat lekkers in de aanbieding, en sommigen hadden spelletjes of een prijsvraag. Alsof ze allemaal bij hetzelfde bureau hadden geinformeerd wat ze moesten doen om zoveel mogelijk mensen in hun stand te krijgen. Haar bedrijf had een hele grote bak met snoep, met daarop een plaat als blad. Het was een statafel met daarin snoep. Natuurlijk zat niet het hele ding vol maar als je er met je hand inging kwam je geen dubbele bodem of andere trucage tegen. Alleen maar snoep.

Plotseling was ze aan het eind van de hal. Ze had wat lopen dromen. Ze vroeg zich af of ze terug moest omdat ze per ongeluk de stand van haar bedrijf was misgelopen. Maar als ze erlangs was gekomen zouden haar collega's haar wel gewekt hebben. Ze had de hele hal wel gezien. Alleen de opmerkelijke sfeer was aan deze kant van de hal nog opmerkelijker, prominenter aanwezig. Ze keek en zag in een hoekje, achter een van de grote planten, een gelig schijnsel. Iets lichter dan de gloed van de ondertoonlampen maar op de een of andere manier aantrekkelijker en zachter. Roepend. Vragend. Elsie had het gevoel dat er iemand naar haar keek en ondertussen ervoor zorgde dat ze niet kon zien wie. Ze hoopte dat ze verstoppertje met zichzelf aan het spelen was. En meteen toen ze die gedachte had werd ze naar het gelige licht achter de plant getrokken. Ze zette haar koffie weg en liep onopvallend naar de bron van het mysterie toe. Ze had eigenlijk geen idee of ze hier mocht komen. Daarbij kon ze ook niet weggaan en verder zoeken naar de stand en de collega's. Het licht was nu het enige wat ze nog zocht.

Er was warmte, geluk en vergetelheid. Allemaal achter een plant in een congrescentrum waar de drukte ervoor zorgde dat ze anoniem en zonder iemand te storen kon voelen wat ze al lang niet meer had gevoeld. Ze legde een hand op de witte plantenbak waar het gelige licht op reflecteerde. Het voelde bekend, ze voelde hoe ze voelde aan het gladde oppervlak van de plantenbak. Alsof ze waarnam wat ze waar zou nemen als ze kon voelen wat ze zelf voelde. In de derde persoon. Niet helemaal duidelijke wat ze precies bedoelde stapte ze dichter bij het licht, dichter de warmte in.

"Ik wil je," ze dacht dat ze het zelf zei zonder dat haar mond bewoog. Ze wilde ook wat er in het licht verscholen lag. Ze wilde geven wat ze kon om te krijgen wat ze nodig had.

"Ik wil me ook, kom je me halen?" Vroeg ze aan niemand in het bijzonder. Ze sprak zo zacht dat ze niet had verwacht dat iemand het zou horen.

"Ik ben er klaar mee om te zoeken naar iemand die me niet kan geven wat ik mezelf wel kan geven."

Met een blos op haar wangen keek Elsie om zich heen. Was iemand een grap aan het uithalen?

Met een fermheid die ze lang niet gevoeld had stapte ze de bron van het licht in. Overweldigd door een gevoel van liefde merkte dat ze verdween. Ze verdween in zichzelf en in haar eigen geluk. Deze aarde, dit leven, had haar niet nodig. Net zoals zij het leven en de aarde en alle mensen die erop woonden niet nodig had. Het was klaar en Elsie was verdwenen. Het duurde een tijdje voordat iemand haar mistte. De collega's waren die dag te druk om zich er druk over te maken en thuis zat er niemand op haar te wachten. Vandaag was een goede dag. Een goede dag om voorgoed te verdwijnen.