Overpeinzingen in de bar op een luchthaven
za 01 september 2007
By: Wouter
In: Rambles
Tags: #daily #archief

  Estimated read time: 3 min.


Overpeinzingen in de bar op een luchthaven

01-09-2007, wachtend op vlucht HV6654; vertrek Malaga (AGP) om 08:40 uur; aankomst in Eindhoven (EIN) om 11:30 uur

Wat is het nut van het op schrift stellen van gedachten? Is het een hangoor de? Het rand schrikken in tastbare bewoordingen geeft een gedachte vorm, plaats. Schrijven is een onhoorbaar proces wat ervoor zorgt dat een intiem, persoonlijk en uniek beeld wordt veranderd in iets wat een vreemde, iemand die niets met die gedachte te maken heeft gehad, het kan voorlezen en er zijn eigen draai aan kan geven. En schrijven vertraagd enorm. Eric deze zinnen op papier heb gezet, in mijn vluchtig en kriebelig handschrift, heb ik alweer honderden gedachten en ideeën gehad. Alle definitief verloren in het afvoerputje dat mijn brein is.

Ik zit hier in de 'Golf bar'. Niet tussen de balletjes die over de Groene Weiden rollen, maar tussen de reizigers van Aeropuerto bladiebla in Malaga. De echte naam is me ontschoten en ik heb geen zin om om me heen te kijken of ik ergens kan zien hoe het hier heet. Heet is het. Het is net na middernacht en ik heb nog wel wat uurtjes stuk te slaan. Voor mijn neus staat een halve liter Heineken, net te lauw en veel minder lekker dan de San Miguel die ik vanmiddag nog in Torremolinos had.

Niemand is hier echt relaxed. Weinig mensen, je ziet ze, die relaxte mensen, af en toe. Ik ben er eentje. Ik gedij aardig in de anonimiteit van een luchthaven. Alleen reizen is De Ultieme vorm van alleen maar niet eenzaam. Althans voor mij. Ergens kan ik me goed voorstellen dat mensen zich in dit soort omstandigheden eenzaam voelen. Er is niemand die zich om je bekommert, Niemand die je ziet Zolang je niet zelf op zoek gaat naar contact. En dat doe ik niet op dit moment. Zoals zoveel andere, eenzame reizigers blijf ik op mezelf. Dat is een keuze. Toenaderingspogingen beperken zich tot oogcontact. Er wordt niet gesproken. Ik schrijf, en zij leest 'El Pais'. Elke keer als ze een slokje van haar koffie neemt legt ze haar krant gevouwen op tafel voor zich. En slok koffie kan niet in combinatie met drukinkt. Dat lijkt raar, en dat is het ook.

Ik besluit naar buiten te gaan om een sigaret te roken. Tegenover is een Nederlands stel komen zitten die net te luid hun hemeltergend stompzinnige gesprekken de zwembadwarme zwoelheid in slingeren. Het vallen van de beslissing betekent nogal wat. Het is zo gezegd en klap. Ik zal moeten stoppen met schrijven. Gelukkig begint mevrouw koffie zonder Pais zeer onelegant met haar haar te spelen, waarbij zijn een hele rare grimas aanneemt. Verder zal ik mijn rugzak moeten ophijsen en Mijn schrift en pennen mee moeten nemen. Net als mijn biertje. Daarbij moet ik ook een plekje vinden buiten de drukte van de af en aan rijden de taxi's bij de uitgang van de aankomsthal, waar ik een uurtje rustig kan zetten. Ik weet dat dat onmogelijk is die plek heb ik vanmiddag alleen gezocht en niet gevonden maar ja, nu is het nacht, en de nacht is altijd anders. We zien wel wat het wordt.

Oké. Het is een plek. Niet de plek. Maar zeker wel een. Het waait en af en toe lijken mijn gedachten stof in de wind. Soms verlicht door langsrijdende auto's.


Feedback:
Deel: